Happening dla Jadwigi Andrzejewskiej

Jadwiga Andrzejewska – aktorka filmowa, teatralna i kabaretowa urodziła się 30 marca 1915 roku w Łodzi. Teatr był obecny w jej życiu od dzieciństwa. Jej rodzice pracowali w ówczesnym Teatrze Miejskim i na tej scenie mała Jadwiga stawiała pierwsze kroki, grając role dziecięce
i statystując.

Nie ukończyła żadnej uczelni artystycznej, ale jak napisała o niej Stefania Grodzieńska „należała do aktorów, którzy rodzą się
z wszystkimi umiejętnościami, z techniką, gestem i z gotową indywidualnością", więc z powodzeniem występowała w łódzkich teatrach: Teatrze Miejskim, Teatrze Popularnym oraz w kabarecie „Jar”. Od 1932r. występowała na scenach warszawskich (Teatr Narodowy, Teatr Polski, Teatr Ateneum), zyskując sympatię widowni i krytyki za role w spektaklach: „Dziewczęta w mundurkach”, „”Kean, czyli geniusz i szaleństwo”, „Ten, którego biją po twarzy”, „Testament jaśnie pana”, „Szkoła geniuszów”, „Zbrodnia i kara” i inne.

Znaczną popularność osiągnęła Jadwiga Andrzejewska jako aktorka filmowa – zagrała przed wojną w piętnastu filmach, tworząc niezapomniane kreacje jako: pensjonarka Zosia
w „Ada! To nie wypada!”, Franka w „Dziewczętach z Nowolipek”, Jadzia
w „Zapomnianej melodii”, Linka Kłoskówna w „Strachach”, Stasia Nałęczówna w „Moi rodzice rozwodzą się”, wywiadowczyni Iza w „Kobietach nad przepaścią” i wielu innych filmach.

Stworzyła w polskim kinie przedwojennym "specjalny typ dziewczyny w okularach, trochę śmiesznej, lecz nie pozbawionej swoistego wdzięku"(M. Jagoszewski).

Po kampanii wrześniowej znalazła się we Lwowie, następnie w 2. Korpusie Armii Polskiej gen. Andersa, gdzie była w Czołówce Teatralnej. Jej powrotna odyseja do Polski wiodła przez Rosję,Bliski Wschód, Afrykę, Włochy i Wielką Brytanię. We Włoszech zagrała wzruszającą rolę pielęgniarki Jadwigi, opiekującej się rannym żołnierzem spod Monte Cassino w filmie „Wielka Droga” 1946 r. w reż. Michała Waszyńskiego – ostatnim filmie polskim, wpisującym się w charakter kina przedwojennego. Wróciła do kraju w 1947 roku, początkowo do łódzkiego Teatru Syrena, później do teatrów warszawskich.

W 1949 roku powróciła do swojego rodzinnego miasta, gdzie występowała aż do śmierci, stając się ukochaną aktorką łodzian. Na scenach łódzkich teatrów, głównie Teatru Powszechnego, stworzyła wiele niezapomnianych kreacji. Zmarła 4 października 1977 r. i została pochowana na cmentarzu na Dołach. W 1998 roku uhonorowano Jadwigę Andrzejewską gwiazdą w Łódzkiej Alei Sławy na ul. Piotrkowskiej.